Pierwszy kompleksowy portal dla turystów i osób zafascynowanych Włochami
Zima, Włochy Narty, Włochy Alpy, Włochy Dolomity, Włochy
Booking.com

Jakie włoskie miasto lubisz najbardziej?

  • Rzym
  • Wenecja
  • Mediolan
  • Florencja

» » Wenecja

Wenecja

prowincja: Wenecja, region: Wenecja Euganejska, Włochy

Wenecja, Wenecja Euganejska, Włochy
Canal Grande, Wenecja, Włochy (fot. shuterstock)

Wenecji nie da się opisać ani do niczego porównać. Jest jedyna w swoim rodzaju. Nazywana najpiękniejszym miastem świata. "Wolę być w Wenecji w jeden deszczowy dzień niż w pogodny w każdej innej stolicy" - stwierdził pisarz Herman Melville w 1857 roku. Wenecja posiada niesamowity urok: zarówno w środku zimy, gdy jest pokryta czarującą mgłą, jak i w upalne dni, gdy weneckie kanały mienią się w słońcu, a gondolierzy częstują lokalnym winem. Zbudowanej na wodzie Wenecji od wieków wróżono upadek z powodu nietypowej lokalizacji. Tymczasem Wenecja świetnie znosi coroczne powodzie, organizuje huczny karnawał, przyciąga światowe gwiazdy na tutejszy festiwal filmowy i każdego roku przyjmuje ponad dwadzieścia milionów zachwyconych turystów.

Wielu turystów uważa, że najpiękniejsze w Wenecji jest to, że bardzo łatwo się tutaj zgubić. W zasadzie to nie sposób się nie zgubić. Nie powinno nas to jednak martwić. Błądzenie po wąskich zakątkach i romantycznych alejkach daje wielką radość, szczególnie gdy nie jesteśmy tutaj sami. Zabawnie robi się wtedy, gdy chcemy dojść do jakiegoś miejsca, które z pozoru na mapie jest bardzo blisko. W rzeczywistości może okazać się, że dwa blisko położone punkty oddziela kanał lub kilka kanałów. Wtedy trzeba szukać mostów, przy okazji błądząc ponownie lub nieustannie wracając do punktu wyjścia.

Spacerując po Wenecji będziemy mijać setki zabytkowych pałaców, kościołów, liczne muzea. Fascynować nas będą pięknie zdobione fasady i podmokłe drzwi, którymi wprost z łodzi wchodzi się do wnętrza kamienicy. Nawet niewielkie mosty biegnące nad kanałami są przepięknymi dziełami sztuki. Trudno w to uwierzyć, ale cała Wenecja zbudowana jest na drewnianych palach. Nie gniją one tylko dlatego, ponieważ nigdy nie mają kontaktu z tlenem. Kościół Santa Maria Della Salute stoi dzięki dziesiątkom pali wbitych w bagniste podłoże weneckiej laguny.

Wenecja zupełnie inaczej prezentuje się w środku dnia, gdy uliczkami przewijają się tysiące turystów, a inaczej wieczorami, gdy miasto jest spokojniejsze, bardziej tajemnicze i urokliwe. Główne miejskie place i mosty mają piękną nocną iluminację. Pałace i zaułki są delikatnie oświetlone. Po godzinie 20:00 restauracyjne stoliki zaczynają się zapełniać, a kelnerzy na stolikach gości zapalają świece. Na wodzie pływają gondole. Jeśli mamy trochę szczęścia to zobaczymy zakochane pary, które przy świecach i muzyce na żywo płyną weneckimi kanałami. Z Wenecji wieczorem wyjeżdżają “jednodniowi” turyści, którzy przyjechali tu tylko na kilka godzin z pobliskich kurortów północnego wybrzeża Adriatyku. Na ulicach jest więc nieco luźniej, ale miasto dalej tętni życiem. Nocą pojawiają się też mroczne strony Wenecji. Po zmroku w okolicach dworca kolejowego Venezia S. Lucia zaczynają gromadzić się prostytutki, podobno część z nich nielegalnie przywieziona do Włoch z Europy wschodniej.

Zamiast typowych dla włoskich miast korków i zapachu spalin tutaj mamy zatłoczone kanały wodne i gdzieniegdzie charakterystyczny dla Wenecji zapach wilgoci. Łagodnie falująca woda kanałów obija się o murowane nabrzeże. Na wodzie nieustannie mijają się ze sobą zatłoczone tramwaje wodne, szybkie taksówki, gondole przewożące zakochane pary i prywatne łodzie lub niewielkie jachty.

Na zwiedzanie Wenecji warto poświęcić więcej niż jeden dzień. Romantyczne hotele usytuowane w zabytkowych weneckich kamienicach warte są swej - na pozór - wygórowanej ceny. Nieco taniej jest w dzielnicy Mestre, ale nocleg kilka kilometrów od Wenecji pozbawiony jest już klimatu i romantyzmu. Poza tym do Mestre konieczny byłby powrót komunikacją publiczną lub własnym samochodem. W przypadku autobusów ograniczeni bylibyśmy godziną odjazdu ostatniego kursu. Jeśli zdecydowalibyśmy się na dojazd własnym autem, zapłacilibyśmy dość dużo za parking. Zasypianie w upalne wakacje w Wenecji z możliwością otworzenia okna z widokiem na kanał wodny i podziwiania nocnego ruchu gondoli jest czymś niesamowitym. Równie przyjemnie jest się obudzić rano i rozpocząć dzień od spojrzenia na tętniącą życiem Wenecję! Należy jednak pamiętać, że nawet jeśli zarezerwowany przez nas hotel usytuowany jest przy jednym z kanałów, nie oznacza to, że otrzymamy pokój z widokiem na wodny kanał. Pewną normą w większości weneckich hoteli stały się dopłaty za pokój z widokiem na kanał. Pokój z widokiem na wodę często jest dwukrotnie droższy od pokoju z widokiem na ogród.

W ostatnich latach powoli zyskuje na popularności wynajem kajut na przycumowanych jachtach. W Internecie można znaleźć oferty, w których za cenę pokoju dwuosobowego w tanim weneckim hotelu możemy przenocować na jachcie lub łodzi. Minusem jest wspólna łazienka i niski komfort, ale z drugiej strony możemy spędzić miły wieczór popijając wino na rufie jachtu, a o poranku właściciel przyrządzi nam śniadanie i kawę.

Po przebudzeniu warto wybrać się na poranną kawę. W okolicach Placu św. Marka przy Riva degli Schiavoni w niektórych restauracjach ze poranne cappuccino zapłacimy około 5 euro. Gdy weźmiemy pod uwagę, że w cenę wliczone jest nakrycie do stolika i możliwość spędzenia poranka w kawiarnianym ogródku z widokiem na lagunę, to cena przestaje wydawać się wygórowana.

Jeśli dysponujemy wysokim wakacyjnym budżetem, to warto wybrać się do Caffé Florian - najstarszej kawiarni we Włoszech, która działa od 1720 r. To właśnie wenecjanie w XVII w. rozpoczęli import kawy arabiki z Konstantynopola. Początkowo kawa sprzedawana była jako lekarstwo, ale wkrótce potem na placu św. Marka otworzono kawiarnię. Na przełomie wieków gościli w niej m.in. Byron, Goethe, czy Hemingway.

Najważniejszym punktem Wenecji jest Plac św. Marka. Możemy tu podziwiać zachwycające mozaiki i freski na Bazylice św. Marka oraz spacerować w cieniu pełnego przepychu Pałacu Dożów. Należy pamiętać, aby nie przechodzić pomiędzy stojącymi na placu kolumnami. Podobno przynosi to pecha. Z Placu św. Marka rozpościera się przepiękny widok na lagunę wenecką i Canal Grande. Olbrzymi ruch na wodzie różnego rodzaju statków, jachtów, motorówek i gondoli robi duże wrażenie.

Do najbardziej prestiżowych miejsc, w których położne są hotele w Wenecji należą ścisłe okolice Placu św. Marka i przede wszystkim pałace ulokowane wzdłuż Kanału Grande. Alternatywą dla hotelu w centrum Wenecji jest Lido di Venezia - skomunikowane z Wenecją za pomocą tramwajów wodnych. W sezonie letnim Lido di Venezia odwiedzają gwiazdy i turyści z całej Europy - tutejsza plaża uznawana jest za jedną z najmodniejszych we Włoszech.

Podczas pobytu w Wenecji warto wykupić całodniowy bilet na podróżowanie tramwajem wodnym. W 2016 r. cena takiego biletu wynosiła 20 euro. Zyskujemy wówczas możliwość nielimitowanych przejazdów wszystkimi liniami przez cały dzień (za wyjątkiem 3 linii, które pływają poza lagunę oraz za wyjątkiem linii na lotnisko). Warto wybrać na początek linię numer 1, która płynie najbardziej malowniczą trasą. Jeśli tylko pogoda na to pozwala, to lepiej nie zajmować miejsca wewnątrz, za szybami. Najfajniej jest z tyłu, na otwartej przestrzeni. Można podziwiać wówczas przepiękne weneckie pałace, które łączą ze sobą gotyk i renesans. W tutejszej architekturze widać również wpływy Egiptu. Styl architektoniczny wypracowany w tym mieście określany jest przez ekspertów mianem gotyku weneckiego.

Tramwaj wodny ma jeszcze tę zaletę, że na wyciągniecie ręki będziemy mijać się z innymi statkami, gondolami i taksówkami wodnymi. Na wodzie jest naprawdę duży ruch. Z pokładu tramwaju można zrobić ładne zdjęcia mostów i pałaców. Niektóre fasady od strony Canal Grande w zasadzie są widoczne wyłącznie z poziomu wody. Mając do dyspozycji całodniowy bilet warto odwiedzić też inne wyspy laguny weneckiej, w tym słynne Murano.

Jeśli pozostajemy w Wenecji na dłużej niż jeden dzień i mamy ochotę odpocząć na szerokiej, piaszczystej plaży, to wystarczy przepłynąć tramwajem do Lido di Venezia. To najdalej wysunięta w głąb morza wenecka wyspa, będąca tak naprawdę jednolitym pasem plaży i hoteli. W czasie wakacji przybywają tu gwiazdy i bogaci turyści z całego świata. W ciągu dnia wylegują się na plaży, a wieczorami spacerują po historycznej części Wenecji. Niektórzy z nich wynajmują jachty i pływają wokół laguny.

W trakcie pobytu w bajkowej Wenecji miasto będzie kusiło nas niezliczoną ilością kolorowych sklepów z lokalnymi produktami i pamiątkami. Najpiękniej jest tu oczywiście w czasie karnawału, gdy na uliczkach rozstawione są dodatkowe stragany. Najczęściej kupowane pamiątki to weneckie maski i szkło z wyspy Murano. W przypadku masek należy unikać imigrantów handlujących podróbkami z Chin. Maskę najlepiej kupić w którymś ze sklepów. Należy zwrócić uwagę na fakt, czy maska naprawdę była wyprodukowana w Wenecji. Podobnie jest z ozdobnym szkłem z Murano. Tutaj również należy odróżnić podróbki od oryginału. Najlepiej nie dokonywać pochopnych zakupów w pierwszym napotkanym sklepie, tylko odwiedzić więcej miejsc i porównać ofertę. Za ten sam produkt można zapłacić trzykrotnie więcej w najbardziej zatłoczonych turystycznie punktach, takich jak okolice dworca kolejowego, mostu Rialto, czy Placu św. Marka. W przypadku ozdobnego szkła najlepiej dokonać zakupu na wyspie Murano. Tam też można na żywo podpatrzeć, jak szkło jest wyrabiane.

Z wytwarzaniem wielobarwnego szkła na Murano wiąże się pewna historyczna anegdota. W przeszłości weneckie szkło bywało prawie tak samo cenne jest biżuteria. W związku z tym władze Wenecji zabroniły pracownikom huty wyjeżdżania z miasta. Obawiano się, że zdradzą oni tajemnicę wytwarzania szkła. Opuszczenie miasta groziło karą śmierci. Dziś żyrandole z Murano zdobią m.in. Gabinet Owalny w Białym Domu w Waszyngtonie.

Turyści, którzy planują nocleg w Wenecji z pewnością będą zainteresowani wenecką kuchnią. Je się tu głównie typowe dania włoskie, a specjalnością większości restauracji są ryby i owoce morza. Ceny niestety nie należą do atrakcyjnych, a i sami kelnerzy sprawiają wrażenie średnio zainteresowanych obsługą turystów. Trudno też jednoznacznie powiedzieć, w której części Wenecji zjemy najlepiej płacąc przy okazji rozsądną cenę. Aby nie narazić się na wydatek kilkudziesięciu euro, po którym bylibyśmy niezadowoleni z wieczoru, lepiej jeszcze przed wyjazdem na portalach internetowych sprawdzić opinie o poszczególnych restauracjach. W przypadku cen obowiązuje jedna zasada - im bliżej Canal Grande i Placu św. Marka tym drożej. Najdroższe są oczywiście restauracje na samym Placu św. Marka i te z widokiem na most Rialto. Przykładowe ceny za spaghetti z owocami morza, czy risotto przy Rialto, to około 18 euro za jedno danie i 8 euro za kieliszek wina. Oczywiście należy jeszcze doliczyć opłatę za nakrycie i napiwek dla kelnera.

W wielu restauracjach przy Canale Grande jeśli będziemy chcieli zająć stolik na zewnątrz, z widokiem na wodę, kelner zmusi nas do zamówienia przystawek, pierwszego i drugiego dania oraz butelki wina. To czy jesteśmy skłonni tyle wydać i czy jesteśmy aż tak bardzo głodni niespecjalnie będzie go interesowało. Za dobry stolik dopłaca się dużo więcej. Podobnie jak w przypadku wcześniej opisywanych pokoi hotelowych z widokiem na kanał.

Jeśli planujemy wyjazd do Wenecji zimą, to warto odwiedzić miasto w czasie corocznego karnawału. Jest on uznawany za największą i najstarszą zabawę uliczną w Europie o tradycji sięgającej 900 lat. Co roku w czasie karnawału przyjeżdżają tutaj tłumy turystów z całego świata. Co roku program karnawału przewiduje parady, bale, koncerty, opery, przedstawienia i zabawy wokół zorganizowanych w różnych częściach miast scen. Największa scena rozstawiona jest na Placu św. Marka, a kolorowe pochody z przebranymi uczestnikami ciągną się wzdłuż Riva degli Schiavoni. W czasie karnawału spotkamy w różnych zakątkach Wenecji osoby przebrane w strój Bauta - jest to czarna peleryna z kapturem wraz z trójkątnym kapeluszem i białą maską. Dużą popularnością cieszy się Wielki Bal Maskowy odbywający się w zabytkowych salach Palazzo Pisani Moretta. Na zakończenie karnawału odbywa się wielki pokaz sztucznych ogni, a gondolierzy ozdabiają swoje łodzie lampionami.

Co roku w mieście odbywa się także inna ważna impreza. To Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji. Uchodzi za najstarszą imprezę filmową na świecie i każdego roku przyciąga filmowe gwiazdy z całego świata. Festiwal Filmowy został założony w 1932 r. przez hrabiego Giuseppe Volpi di Misurata. Wbrew powszechnemu przeświadczeniu nie odbywa się on w historycznym centrum Wenecji, tylko na pobliskiej wyspie Lido di Venezia. Najlepszy film otrzymuje nagrodę Złotego Lwa, a najlepszy aktor i aktorka Puchar Volpi. Festiwal każdego roku odbywa się końcem sierpnia lub początkiem września.

Booking.com

Położenie

Wenecja położona jest na licznych bagnistych wyspach na Lagunie Weneckiej, na północym wybrzeżu Adriatyku. Z tego powodu jest to miasto wielu kanałów, a transport w obrębie Wenecji odbywa się głównie drogami wodnymi. Najpopularniejszym środkiem komunikacji są tramwaje wodne. Wenecja oddalona jest od lądu o 4 kilometry. Z lotu ptaka miasto ma kształt ryby przeciętej ogromną, odwróconą literą S, uformowaną przez Kanał Grandę.

Dopiero w XX wieku do Wenecji doprowadzono linię kolejową oraz drogę szybkiego ruchu. Obecnie Wenecja jest ustawicznie podtapiana. Stare budynki, atakowane przez zanieczyszczone morze, ulegają zniszczeniu. Historyczna część Wenecji pełni głównie funkcje turystyczne. Większość mieszkańców miasta (ponad 200 000) żyje w położonym na stałym lądzie Mestre, które formalnie jest dzielnicą Wenecji. Natomiast w samej Wenecji zamieszkuje zaledwie około 60 000 ludzi. Liczba Wenecjan spada ponieważ ceny mieszkań rosną i wielu mieszkańców nie stać na opłaty, co zmusza ich do przeprowadzki.

Wenecja, Wenecja Euganejska, Włochy
gondole, Wenecja (fot. shuterstock)

Ciekawe miejsca, atrakcje, zabytki...

  • Labirynt tajemniczych weneckich uliczek - najwspanialszą możliwością zwiedzania Wenecji jest beztroskie podążanie niezwykłym labiryntem weneckich uliczek. Szukanie mostów, którymi można przejść dalej, gubienie się w gąszczu dróżek i odkrywanie romantycznych zaułków, w których rzadko pojawiają się turyści. Jeszcze bardziej emocjonujące (ale całkowicie bezpieczne) jest zwiedzanie Wenecji nocą. Na dyskretnie oświetlonych weneckich kanałach co jakiś czas zobaczyć można romantycznego gondoliera, który gra parze zakochanych.
  • Canal Grande - wielki kanał przepływający przez starą Wenecję w kształcie litery S, zbudowany w XV wieku. Dzieli Wenecję na dwie części, w każdej znajdują się po trzy dzielnice. Najlepiej go podziwiać z gondoli lub z tańszego tramwaju wodnego. Wzdłuż całego kanału ciągną się majestatyczne pałace. W Canale Grande przejawia się cała niezwykłość codziennego życia Wenecji.
  • Ponte di Rialto - najbardziej rozpoznawalna wizytówka Wenecji i jeden z najbardziej znanych mostów świata. Most Rialto znajduje się w samym centrum Wenecji, nad Canal Grande i jest najstarszym ze wszystkich mostów nad głównym weneckim kanałem. Został wybudowany w latach 1588-1591. Na moście (podobnie jak we Florencji) przygotowano miejsca na kramy kupieckie. Ciekawostką jest fakt, że na pierwszych projektach banknotów o nominale 50 euro umieszczono grafikę przedstawiającą most Rialto. Ostatecznie projekt nie został jednak zaakceptowany.
  • Most Westchnień - kolejny wenecki most, który słynny jest na całym świecie. Jego budowa została ukończona w 1614 r. Wewnątrz mostu znajdują się dwa oddzielone od siebie korytarze. Most łączy pomieszczenia I piętra Pałacu Dożów z budynkiem nowego więzienia. Celem zbudowania mostu było umożliwienie połączenia pomiędzy więzieniem a obradującym w Pałacu Dożów Trybunałem Kryminalnym. Przez most prowadzono skazańców do cel, gdzie mieli odsiedzieć swój wyrok. Most swoją sławę zawdzięcza XIX-wiecznym romantycznym pisarzom. Wedle ich wyobrażeń przechodzący tędy skazańcy mieli tęsknie wzdychać do swych ukochanych pozostających na wolności i do "wolnego świata", który widzieli ostatni raz przed odbyciem kary. Niektórzy ostatni raz w życiu. Obecnie wnętrze mostu udostępnione jest dla zwiedzających Pałac Dożów.
  • Ca’ d’Oro - niegdyś całą wspaniałą fasadę tego złotego domu zdobiły złoto i inne cenne materiały. Budowę rozpoczęto w 1420 roku. Wielu właścicieli nie przejmowało się jednak losem pałacu i z czasem przeszedł on szereg niefortunnych przeróbek. W końcu w 1927 roku przepisano go na rzecz państwa i udostępniono dla turystów. Mieści się tutaj Galleria Franchetti z wspaniałą kolekcją średniowiecznych obrazów i rzeźb.
  • Ca’ Rezzonico - czyli Museo del Settecento Veneziano - muzeum poświęcone dekadenckim latom XVIII wieku. Pałacowe wnętrza i eksponaty odzwierciedlają artystyczne i towarzyskie gusta miasta w latach frywolnego upadku.
  • Piazza San Marco - według Napoleona Plac św. Marka to “najpiękniejszy salon w Europie”. Znajdują się tutaj dwie najwspanialsze budowle miasta: Bazylika św. Marka i Pałac Dożów oraz Campanile i wiele zabytkowych kawiarni. Zabytkowe są także dwie kolumny sprowadzone w 1170 roku ze wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego. Na jednej umieszczony jest lew św. Marka, a na drugiej św. Teodor w towarzystwie dziwnego stworzenia. Św. Teodor jest jednym z patronów Wenecji, ale mimo to rodowici Wenecjanie wierzą, że przejście pomiędzy obydwiema kolumnami przynosi pecha. Plac św. Marka często jest zalewany wodą. Dla umożliwienia przejścia przez plac rozstawiane są wówczas niskie platformy uformowane w ciągi dla pieszych. Pojawiająca się woda w szybkim tempie rozlewa się po placu i również bardzo szybko znika podczas odpływu.
  • Campanile - jest najwyższym budynkiem w Wenecji, ma 98,5 metra. Jest najlepszym w Wenecji punktem widokowym. Rozciąga się stąd jeden z najbardziej malowniczych i porywających widoków w Europie. Wieża została zbudowana w 912 roku i miała być dzwonnicą dla Bazyliki św. Marka. Miała służyć także jako latarnia dla statków znajdujących się na pełnym morzu. Wieża miała tylko 20 metrowe fundamenty. Przez wiatr, słoną wodę, która ją regularnie zalewała i pioruny burzowe, które uderzały w wieżę 14 lipca 1902 roku budowla się zawaliła. Dziwiono się wówczas jedynie, dlatego stało się to tak późno. W katastrofie nie było ofiar. Po kilku godzinach obrad Rada Miejska przysięgła mieszkańcom, że odbuduje wieże. Tak też się stało już w 1912 roku. Nowa budowla była jednak o 600 ton lżejsza i miała lepsze fundamenty. Inauguracja odbyła się dokładnie 1000 lat od wzniesienia pierwszej wieży.
  • Bazylika św. Marka - po włosku Basilica di San Marco. Trudno znaleźć w Europie bazylikę bardziej zdobioną, z większą dbałością o architektoniczne detale. Stanowiąca połączenie różnych stylów Bazylika jest jednocześnie grobowcem św. Marka. Ponadto Bazylika to symbol trwałości i potęgi weneckiego państwa - najdłużej trwającej republiki na świecie. Konsekracji Bazyliki dokonano w 1094 roku. Budynek miał wówczas mniej więcej dzisiejszą postać, chociaż brakowało mu licznych dekoracji. Prace nad mozaikami rozpoczęły się początkiem XII wieku.
  • Palazzo Ducale - czyli Pałac Dożów, który przez ponad 1000 lat był siedzibą panujących w Wenecji dożów. Mieściła się tu także tajna policja, więzienie, sale tortur i sąd najwyższy oraz inne instytucje administracyjne. Fasada pałacu uznawana jest za jedno z najpiękniejszych budowli gotyckich. Wnętrze to prawdziwe labirynty złoconych, przytłoczonych malowidłami pokoi. W strasznych lochach Pałacu Dożów więziono kiedyś Casanovę, słynnego awanturnika z XVIII wieku. Pierwszy pałac w tym miejscu wzniesiono w 814 roku, jednak został strawiony pożarem. Obecny kształt budynku powstał w 1314 roku.
  • Santa Maria Della Salute - jeden z najbardziej charakterystycznych elementów weneckiej panoramy. Budowę kościoła rozpoczęto w 1631 roku. Senat bowiem ślubował, że wybuduje kościół ku czci Marii Panny, jeśli miasto zostanie wybawione od zarazy. W trakcie epidemii zmarło 45 tysięcy ludzi, co stanowiło 1/3 mieszkańców Wenecji. Zdaniem racjonalistów zaraza ustała z powodu napływu mroźnego powietrza. Jednak zaraz po tym wydarzeniu rozpisano konkurs architektoniczny na budowę kościoła.
  • Santa Maria Gloriosa dei Frari - po Bazylice św. Marka to najcenniejsza budowla w Wenecji. Budowa rozpoczęła się w 1250 roku. Kolosalna świątynia przeznaczona była początkowo dla franciszkanów. Chlubą kościoła jest ogromna, wręcz przesadna liczba rzeźb i obrazów, co stoi w sprzeczności z głoszonym przez franciszkanów ideałem ubóstwa i pokory.
  • Ponte delle Tette - most zyskał na popularności dzięki nazwie, a nie dzięki nadzwyczajnym walorom architektonicznym. Tłumacząc na język polski jest to "Most Cycków". Nazwa pochodzi od nagich biustów prostytutek, które w XVI w. przesiadywały w oknach okolicznych kamienic i pałaców zachęcając mężczyzn i młodzież do skorzystania z ich usług.

Historia

Wenecja na wyspach Adriatyku została założona w 452 roku. Początkowo znalazła się w strefie wpływów Bizancjum, jednak szybko zyskała niezależność i stała się państwem - miastem, na wzór greckich polis.

Wenecja była wówczas republiką kierowaną przez tzw. dożę Wenecji. Członkowie doży byli wybierani przez miejską arystokrację i teoretycznie sprawowali funkcję dożywotnio. W teorii często byli zmuszani do rezygnacji. Zainteresowania polityczne Republiki Weneckiej koncentrowały się wokół wschodniej części Morza Śródziemnego. Wenecja kontrolowała wybrzeża Adriatyku, Wyspy Egejskie, Kretę, Cypr, Korfu i inne wyspy.

Bliskość Wenecji w stosunku do Rzymu wymuszała posłuszeństwo miasta do papieży. Wenecja prowadziła handel ze wschodem. Przez dłuższy czas była monopolistom w zakresie handlu przyprawami i jedwabiem.

W 1797 r. Wenecja została zdobyta przez Napoleona. Po pokoju w Campo Formio Wenecja została włączona do Austrii. Była najdłużej istniejącą republiką w dziejach. W XIX wieku Wenecja została włączona do nowo powstałego Królestwa Włoch.

Początkiem XX wieku rozgorzała światowa dyskusja na temat stanu zabytków w Wenecji. Pojawiły się bardzo poważne głosy mówiące o tym, że miasto nie przetrwa już długo i że lepiej byłoby wysiedlić stąd mieszkańców i "zakonserwować" to, co zostało. Wenecja stałaby się wówczas czymś w rodzaju drugich Pompejów - miastem, w którym nikt by już nie mieszkał i które można byłoby wyłącznie zwiedzać.

W 1966 r. miała miejsce powódź, która szczególnie dramatycznie zniszczyła Wenecję. Niektóre fragmenty elewacji zaczęły odpadać z kościołów. Marmurowe posadzki zaczęły pękać. Sytuacja była tak wyjątkowa, że w problem zaangażowało się UNESCO. Organizacja poprosiła wszystkie narody świata o niezwłoczną pomoc finansową i naukową w celu ratowania gnijącego miasta. Począwszy od 1920 r. zaobserwowano stałe osiadanie wysp, na których położona jest Wenecja. Podobno ma to związek z nadmierną eksploatację przez człowieka całego terenu laguny. Duży i szybki ruch wodny ma dramatyczny wpływ na wody laguny i zagraża dalszemu istnieniu zabytków.

Duża turystyczna popularność Wenecji, a także przemysł portowy zlokalizowany w Mestre i dzielnicy Marghera wymusił pogłębienie kanałów wodnych wokół Wenecji. Zakłóciło to równowagę biologiczną wód laguny. Zaobserwowano także, że w Wenecji częściej niż jeszcze kilkadziesiąt lat temu występują powodzie i silne prąd morskie. W połowie XX w. na skutek fatalnego stanu budynków w Wenecji, problemów z kanalizacją 300 tys. Wenecja zaczęła się wyludniać. Mieszkańcy zarzucali władzom Włoch, że nie interesują się losem miasta i że katastrofa morska może nawiedzić Wenecję już wkrótce.

Migracja ludności poza Wenecję, protesty społeczne i powódź z 1966 r. zmusiły rząd włoski do działania. Opracowano pełen plan ratowania miasta i laguny, wdrożono dziesiątki ustaw i rozporządzeń. W 1973 r. rząd uchwalił specustawę mówiącą m.in. o tym, że ratowanie Wenecji jest jednym z podstawowych problemów państwa włoskiego. Jednocześnie rząd włoski uznał, że stworzenie “miasta muzeum” jest niedopuszczalne i w Wenecji musi pozostać normalne życie miejskie.

Plan włoskiego rządu zakładał m.in. wybudowanie olbrzymiej zapory wodnej chroniącej Wenecję przed silnymi prądami Adriatyku. Ponadto wzmocniono inne wały, wyregulowano prądy morskie, zmieniono i ograniczono zasady funkcjonowania lokalnego przemysłu morskiego i dbano o równowagę środowiska wodnego. Ponadto przekazano duże środki finansowe na odrestaurowanie i zabezpieczenie najważniejszych placów i budynków w mieście.

Także organizacja UNESCO starała się pomóc w ratowaniu Wenecji uznając, że miasto jest światowym dziedzictwem. Apel finansowy został pozytywnie przyjęty przez wiele krajów. UNESCO opracowała listę zabytków wymagających najszybszej naprawy i przekazała ją innym narodom. Zainteresowane kraje skontaktowały się z władzami Wenecji i na własną rękę zaczęły naprawiać budynki. Były to m.in.: Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Niemcy, Francja, Szwajcaria i Australia. Komunistyczna Polska nie była w stanie pozwolić sobie wówczas na jakąkolwiek pomoc finansową, ale nasz kraj zaoferował wówczas pomoc ekspertów i naukowców z zakresu gospodarki wodnej i urbanistyki.

Do dziś UNESCO nie jest jednak zadowolone z postępów w ratowaniu Wenecji. Organizacja oskarża włoski rząd o opieszałość i sama nalega, aby podjąć radykalne działania ograniczające dalsze zapadanie się miasta. Ponadto UNESCO zwraca uwagę na fakt, że należy niezwłocznie ułatwić życie mieszkańcom Wenecji tak aby miasto już się nie wyludniało.

Obecnie Wenecja ma 260 tys. mieszkańców, z czego 200 tys. mieszka w lądowej dzielnicy Mestre. Mieszkańcy utrzymują się głównie z turystyki. W mieście działa setki stosunkowo drogich hoteli, restauracji, barów i sklepów. Duże zyski miasto czerpie z obsługi ruchu wodnego i wydawania licencji dla taksówek wodnych oraz gondoli. W ostatnim czasie nasilają się głosy rodowitych Wenecjan, którzy mają dość rozdeptywania miasta przez turystów. Według ludzi od lat mieszkających w Wenecji, obecnie życie w mieście robi się nieznośnie drogie. Rosną podatki od nieruchomości oraz ceny w sklepach. Ponadto mieszkańcy Wenecji zwracają uwagę na fakt, że muszą bardzo długo oczekiwać na tramwaje wodne. W związku z tym władze miasta rozpoczęły konsultacje w sprawie utworzenia specjalnej linii tramwajów wodnych z oddzielnymi pomostami, która przeznaczona byłaby jedynie dla Wenecjan. Pomysł już wzbudził międzynarodowe kontrowersje, ale wprowadzenie go w życie wydaje się być całkiem realne.

Kilka lat temu zaczęły się prace budowlane nad wdrożeniem systemu MOSE. Ma on na celu ochronę miasta przed powodziami. W okolicach Lido di Venezia zaczęto montowanie zapór hydraulicznych, które mają wystawiać 150 cm ponad lustro wody. Chodzi o to, aby nawet największy przypływ nie mógł już zalać miasta. Wenecja jest zalewana, gdy poziom morza zwiększy się o 80 cm, a to zdarza się kilkadziesiąt razy w roku. Każde takie podtopienie jest zagrożeniem dla istnienia Wenecji, a ponadto wstrzymuje ruch statków. Na cały projekt składa się wiele zapór, śluzy wodne oraz falochrony. Łączny koszt na chwilę obecną jest szacowany na 7 miliardów dolarów. System MOSE przez większą część roku będzie zatopiony pod wodą. Jeśli wystąpi zagrożenie powodziowe tamy wyłonią się spod wody i ochronią miasto.

Pierwotnie system miał być gotowy w 2012 r., ale prace budowlane opóźniła afera korupcyjna przy przetargach związanych z projektem. Aresztowano 7 osób podejrzanych o ustawianie przetargów. Mimo to projekt wciąż jest realizowany.

Wenecja, Wenecja Euganejska, Włochy
Canal Grande, Wenecja, Włochy (fot. shuterstock)

Komunikacja

Wycieczki autokarowe dojeżdżają do Wenecji autostradą A4 Triest - Turyn. W przeszłości autokary wysadzały turystów na Piazzale Roma i następnie parkowały na jednym z parkingów (zazwyczaj w dzielnicy Mestre). Obecnie autokary turystyczne mają zakaz wjazdu na Piazzale Roma - wszystkie muszą zjechać na Parking Tronchetto. Na Piazzale Roma wjazd jest dozwolony tylko dla autobusów komunikacji miejskiej, taksówek oraz samochodom osobowym dojeżdżającym do parkingów (m.in. Garage San Marco). Należy przy tym pamiętać, że miejsca parkingowe przy ulicy są przeznaczone na krótkotrwały postój, tzn. 15 lub 60 minut. Tuż obok znajduje się komisariat policji. Wjazd bez uprawnień lub zbyt długi postój często kończy się to wysokim mandatem.

Samochody osobowe zjeżdżając z autostrady A4 (Triest - Turyn) kierują się na drogę krajową numer 11, prowadzącą do Wenecji, poprzez most Ponte delia Liberta, dojeżdżają na Piazzale Roma. Wokół Piazzale Roma znajduje się kilka płatnych parkingów dla samochodów osobowych. Opłaty uiszcza się albo za dobę albo za godzinę postoju. Korzystniejsze są opłaty za dobę i wahają się od około 20 do nawet 40 euro za 24 godzinny postój.

Więcej na temat parkingu w Wenecji piszemy w osobnym dziale: Parking w Wenecji.

Turyści chcący dotrzeć do Wenecji pociągiem niewątpliwie decydują się na wybór najmniej kłopotliwy. Odpada wówczas poszukiwanie wolnego miejsca parkingowego, często w dość wysokiej cenie. Przy głównym dworcu Venezia S. Lucia znajduje się stacja tramwajów wodnych (vaporetti) głównych linii. Można się stąd bez problemu dostać praktycznie w dowolny punkt Wenecji (m.in. Plac św. Marka, czy most Rialto).

Jeśli planujemy urlop na górnym wybrzeżu Adriatyku to pociągiem do Wenecji dojedziemy stosunkowo tanio. Ze stacji San Dona di Piave, która obsługuje m.in. Tak znane wakacyjne kurorty jak Caorle, Eraclea Mare i Lido di Jesolo, za bilet pociągiem regionalnym wg cennika z czerwca 2016 roku zapłacimy 4,80 euro. Nawet przy wycieczce 2-3 osobowej cena biletów w obie strony wyniesie mniej niż całodzienna opłata za parking (nie licząc nawet kosztów paliwa).

Niektórzy turyści poszukują tanich połączeń lotniczych z Polski na lotnisko w Bergamo (lotnisko w materiałach marketingowych często określane jest mianem Mediolan Bergamo). Lata tam m.in. Ryanair i Wizzair. Lądując w Bergamo możemy dostać się do Wenecji pociągiem. Wszystkie połączenia prowadzą przez Mediolan Centrale lub miasto Brescia, gdzie czeka nas przesiadka. Najtańsza możliwość to przejazd pociągiem regionalnym z Bergamo do Mediolanu, a później podróż pociągiem Frecciabianca z Mediolanu do Wenecji. Za bilet w zależności od taryfy zapłacimy od około 24 euro do nawet 50 euro w jedną stronę.

Jeśli lądujemy na lotnisku w Bolonii i mamy ochotę na odrobinę luksusu to wybierzmy pociąg Frecciargneto. Za bilet "srebrną strzałą" zapłacimy ponad 30 euro (czyli prawie 3 razy więcej niż pociąg regionalny na tej trasie), ale do celu dostaniemy się w około 90 minut i będziemy się mogli rozsiąść w wygodnych fotelach Pendolino.

tramwaje wodne w Wenecji
linie tramwajów wodnych w Wenecji (źródło: Hello Venezia)

Tramwaje wodne w Wenecji (vaporetti) to najtańszy środek transportu miejskiego w tym mieście. Najbardziej popularna jest linia numer 1 z Piazzale Roma, Kanałem Grande do Placu św. Marka i dalej do Lido. W godzinach szczytu tramwaje kursują co około 10 minut. Przystanki tramwajów wodnych znajdują się w praktycznie każdym chętnie odwiedzanym przez turystów miejscu w Wenecji, są m.in. przy: Piazzale Roma, dworcu kolejowym Venezia S. Lucia, Rialto, Plac św. Marka (San Marco), czy Lido. Opisywana już linia numer 1 zatrzymuje się na wszystkich stacjach Kanału Grande, a potem płynie do Placu św. Marka i Lido.

Więcej na temat tramwajów wodnych w Wenecji piszemy w osobnym dziale: Tramwaje wodne w Wenecji.

Gondole w Wenecji to znacznie bardziej ekskluzywny i romantyczny sposób transportu. Koszt zaczyna się od około 80 euro za 40 minutowy rejs. W godzinach wieczornych jest drożej - cena dochodzi wówczas do ok. 100 euro. Gondolierzy mogą również doliczyć opłatę za granie na żywo na gondoli lub butelkę wina. Najlepiej przed rejsem uzgodnić czas i cenę. Warto podkreślić, że płaci się za wynajętą łódź, a nie od osoby. W gondoli zmieści się maksymalnie sześć osób, więc ewentualne koszty można rozłożyć pomiędzy większą grupę.

Więcej na temat gondoli w Wenecji piszemy w osobnym dziale: Gondole w Wenecji.

Taksówki wodne w Wenecji to najdroższy i najszybszy sposób transportu. Należy zwracać szczególną uwagę, czy taksówka wodna ma na burcie herb Wenecji i żółty pas. W widocznym miejscu powinien być taryfikator. Ceny zaczynają się od kilkudziesięciu euro.

Ponadto w Wenecji istnieją prywatne statki przewoźnika Alilaguna, które kursują pomiędzy lotniskiem, a różnymi punktami miasta. Dodatkowo przewoźnik codziennie (za wyjątkiem niektórych świąt) organizuje 4,5 godzinną wycieczkę statkiem po okolicznych wyspach. W czerwcu 2016 r. cena za taką wycieczkę wynosiła 20 euro od osoby.

Więcej na temat taksówek wodnych i prywatnych statków piszemy w osobnym dziale: Taksówki wodne i statki w Wenecji.

Ciekawostka: jeśli przyjeżdżamy do Wenecji na dłużej niż jeden dzień, warto rozważyć zakup karty miejskiej Venice Card. Karta dostępna jest na lotnisku, na dworcu autobusowym i kolejowym, w okolicach mostu Rialto, czy na Placu św. Marka. Karta upoważnia do bezpłatnego wstępu do Pałacu Dożów oraz 10 innych muzeów oraz darmowego wstępu do 10 kościołów na terenie Wenecji. Ponadto Venice Card daje szereg różnych innych uprawnień i zniżek.

Więcej na temat Venice Card znajduje się tutaj.

Miasta Partnerskie

  • Sziraz (Iran)
  • Islamabad (Pakistan)
  • Palembang (Indonezja)
  • Suzhou (Chiny)
  • Bangkok (Tajlandia)
  • Tallinn (Estonia)
  • Pereira (Kolumbia)
  • Stanbuł (Turcja)
  • Sarajewo (Bośnia i Herzegovina)
  • Yerevan (Armenia)
  • Banjarmasin (Indonesia)
  • Aveiro (Portugalia)
  • Nuremberg (Niemcy)
  • Buenos Aires (Argentyna)
  • Qingdao (Chiny)
  • Saint Petersburg (Rosja)
  • Saloniki (Grecja)
  • Fort Lauderdale (Stany Zjednoczone)
  • Wolverhampton (Wielka Brytania)m
  • Most (Czechy)
  • Dubrownik (Chorwacja)

Ocena miejsca

2.9/5 gwiazdek (1241 głosy)
Piazzale Roma
Autokary turystyczne mają zakaz wjazdu na Piazzale Roma, wszystkie muszą zjechać na Parking Tronchetto. Na Piazzale Roma wjazd jest dozwolony tylko komunikacji miejskiej (autobusy i tramwaj), taxi oraz samochodom osobowym dojeżdżającym do parkingów (m.in. Garage San Marco). Należy przy tym pamiętać, że miejsca parkingowe przy ulicy są przeznaczone na krótkotrwały postój, tzn. 15 lub 60 minut. Tuż obok znajduje się komisariat Policji i jest to często sprawdzane i kończy się to wysokim mandatem.
Art
#3
2015-12-17
18:47:04
Przewodnik
Wszelkie przewodniki są bardzo pomocne w wyborze miejsca urlopowego. Wenecja jest tylko jedna i każde opracowanie o tym cudownym miejscu jest potrzebne.
Lago di Garda - Esencja Włoch
#2
2014-01-30
08:49:33
Re: Wenecja
Pomyliłeś opis Ponte Rialto z Ponte dei Sospiri (Mostem Westchnień). Duży błąd!
tys
#1
2013-07-09
09:14:03

Napisz komentarz do artykułu

If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
 
Pola wymagane *
Booking.com